سلام عشق من.امیدوارم خوب باشی.دلم سخت برات تنگ شده.میدونم هیچ توجهی به من نمیکنی.اما من همه فکرم پیش تو است.همش.دلم میخواست کنارم باشی.اما تو منو از یاد بردی.تقصیر من نبود که اینجوری شد تو خیلی بد برخورد کردی و من اصلا نمیخواستم اینجوری بشه.من تحمل هیچ چیز رو نداشتم.حالا اصلا نمیدونم چی کار کنم.هر کاری کردم که وضعمون بهتر بشه و برگردی.اما انگار تو دیگه نمیخوای با هیچ کس باشی 

ما انسانها هیچ وقت نمیفهمیم که چقدر تنهاییم. درست زمانی که نیاز به کمک مادی یا معنوی داریم میبینیم کسی دورو ورمون نیست. اون موقع هست که نگاه میکنیم و به تنهایی خودمون پی میبریم. و دلمون میخواهد برای فرار از تنهایی دست به هر کاری بزنیم. بی خبر از اینکه اگه قرار بود با انجام هر کاری از تنهایی در بیایم از اول تنها نمیموندیم. این ذات آدمهاست که همیشه اول به فکر خودشون هستند آخر هم به فکر خودشون هستند. مامانم یک دایی داشت که در کودکی مادربزرگم فوت شده بود. همیشه به مادر بزرگم نصیحت میکرده و میگفته خواهر جونم دوست آدم جیب آدمه وقتی پر از پوله خیلی دورو ورت شلوغه اما وقتی بی پول میشی دیگه کسی حتی به قیافت نگاه نمیکنه. دیگه زشتی و زیبایی صورت حتی سیرت برای آدمها مهم نیست فقط پول است که برای به دست آوردنش حاظرند دست به هر کاری بزنند. همه دوست دارند دوست پولدار داشته باشند، همسر پولدار داشته باشند تا خلاء های مالی زندیگیشون

پر بشه و این خیلی براشون لذت بخشه. یا اونایی که پول دارند دوست دارند با هم سطح خودشون باشند. دیگه کسی به پایین تر از خودش نگاه نمیکنه. و حتی دست کسی رو نمیگیره. کسی نمیاد به یک بچه یتیم مهبت کنه. به کسی که همه زندگیشو یک شبه باخته از نظر روحی کمک کنه. برای همینه من ترجیه دادم که دیگه نه هیچ دوستی داشته باشم نه ازدواج کنم. نه برای این مسائل. کلا اگه تا الان تنها موندم حتی بدون هیچ دوست صمیمی از الانم از تنهایی لذت میبرم.